به سلام ها دل نمی بندم

از خداحافظی ها غمگین نمی شوم

دیگر عادت کرده ام

به تکرار یکنواخت دوری و دوستی

خورشید و ماه!!!

حلالم کن،دم رفتن

کمی بعدازپریشونی

تو آواره نگاهی  که

تو هم با ما نمیمونی

مسیر موندن ورفتن

یکی بود وجدا شد باز

تو پایان من و دیدی

جدایی  سخته از آغاز

حلالم کن غریبونه

توی این دل پرخونه

حلالم کن غریبی که

برات دل کندن آسونه

حلالم کن به زخمایی

که لب وا کرده می خنده

حلالم کن به عشقی که

به چشمای تو پا بنده

حلالم کن

پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب

دید.عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند.

پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: «باید ازت

عکسبرداری بشه تا جائی از بدنت آسیب و شکستگی ندیده باشه.»

پیرمرد غمگین شد، گفت عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست.

پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند.

زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم.

نمی خواهم دیر شود!

پرستاری به او گفت: خودمان به او خبر می دهیم.

پیرمرد با اندوه گفت: خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد. چیزی را متوجه نخواهد شد!

حتی مرا هم نمی شناسد!

پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز

صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟

پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است...!

دیگه دارم به خودم شک می کنم

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد / و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس / سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه‌ای از نرسیدن‌هایم / کوشش رود به دریا شدنش می ارزد . . .

من دلم میخواد خستگی را بفشارم در مشت ، غصه ها را در باد

فاتح قلعه بی روزن تردید شوم ، من دلم میخواهد بیداری هم چون رویا شیرین باشد

بمان با من که من بی تو صدایی خسته در بادم / در این اندوه بی پایان بمان تنها تو در یادم

بلور اشکهای من همان آغازییست / مرور خاطرات من عجب تکرار زیباییست

قلبم آسمون میشه به شوق خوابیدن ستاره ی وجودت

کاش از میون همه ی ستاره ها سهیل نشی !

گریه های این منو جدی بگیر

به خدا از ته دل زار میزنم

وقتی نیستی نفسم در نمیاد

نفسم رو توو دلم دار میزنم

اگه هق هق میکنم توی شبام

آخه دلتنگ چشای تو میشم

به خدا دست خودم نیست نمیشه

کمکمک دارم گدای تو میشم

من به چشمای تو محتاجم و بس

بی تو دق مرگ میشم کنج قفس

کاش می شد بهت بگم دوستت دارم

به خدا صحبت عشقه نه هوس

سلام 

شرمنده که دیر به دیر بهتون سر میزنم

دوستتون دارم

بووووووووس

این منم در آینه یا تویی برابرم؟

ای ضمیر مشترک ای خود فراترم!

در من این غریبه کیست؟؟؟

باورم نمی شود

خوب می شناسمت در خودم که بنگرم

این تویی خود تویی در پس نقاب من...

ای مسیح مهربان زیر نام قیصرم!

نقطه نقطه خط به خط صفحه صفحه

برگ برگ

خط رد پای توست سطرسطر دفترم

قوم و خویش من

همه از قبیله ی غم اند

عشق خواهر من است درد هم برادرم

سالها دویده ام از پی خودم ولی

تا به خود رسیده ام دیده ام که دیگرم

در به در به هر طرف

بی نشان و بی هدف

گم شده چو کودکی در هوای مادرم

از هزار آینه تو به تو گذشته ام

می روم که خویش را با خودم بیاورم

با خودم چه کرده ام؟؟؟

 من چگونه گم شدم؟؟؟

باز می رسم به خود از خودم

 که بگذرم.....

دیگران اگر که خوب یا خدا نکرده بد

خوب من چه کرده ام؟؟؟

 شاعرم که شاعرم!

راستی چه کرده ام؟؟؟

 شاعری که کار نیست

کار چیز دیگری است

 من به فکر دیگرم!!!

من و تو چه سخت به هم رسیدیم

چه آسون از هم جدامون کردن

اونا که تورو ازم گرفتن

ندونستن که چیکار کردن

نمی دونستن که تو، دنیای منی

نمی دونستن که هر شب توی ِ رویای منی

دنیا نذاشت فدات بشم،فداتشم

زمونه نذاشت باهات باشم،فداتشم

برو و بدون، بدون ِ تو می میرم

خدا نخواست فدای اون چشات شم

فــــــــــداتـــــــــــــــشـــــــــم

بهانه


گفتی که به احترام دل باران باش ***باران شدم و یه روی گل باریدم


گفتی که ببوس روی نیلوفر را ***از عشق تو گونه های او بوسیدم


گفتی که ستاره شو دلی روشن کن ***من همچو گل ستاره ها تابیدم


گفتی که برای باغ دل پیچک باش *** بر یاسمن نگاه تو پیچیدم


گفتی که برای لحظه ای دریا شو***دریا شدم و تو را به ساحل دیدم


گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش***مجنون شدم و ز دوری ات نالیدم


گفتی که بیا و از وفایت بگذر***از لهنه بی وفایت رنجیدم


گفتم که بهانه ات برایم کافیست***معنای لطیف عشق را فهمیدم

می خواستم بهت بگم چقدر پریشونم
دیدم خود خواهیه ، دیدم نمی تونم
تحمل می کنم بی تو به هر سختی
به شرطی که بدونم شاد و خوشبختی
به شرطی بشنوم دنیات آرومه
که دوسش داری ، از چشم هات معلومه
یکی اونجاست شبیه من ، یه دیوونه
که بیشتر  از خودم ، قدر تو رو می دونه
چیکار کردی که با قلبم به خاطر تو بی رحمم
تو می خندی ، چه شیرینه گذشتن
تازه می فهمم
تو رو می خوام ، تموم زندگیم اینه
دارم می رم ، ته دیوونگیم اینه
نمی رسه به تو حتی صدای من
تو خوشبختی ، همین بسه برای من
چیکار کردی که با قلبم به خاطر تو بی رحمم
تو می خندی ، چه شیرینه گذشتن
تازه می فهمم

شاید وقتی تو میرسی نباشم

که دستاتو توی دستام بگیرم

نمی دونی چه حالیَم ازاینکه

همون روزی تو میرسی که میرم

به قدری چشم به رات بودم که میشد

تموم جاده ها رو تو نگام دید

همه دلشوره ی دریا رو میشد

تو مرداب زمین گیر چشات دید

همیشه اشتیاق مبهمی هست

واسه اونکه باید با تو باشه

غروبا که دلم میگیره میگم

شاید امشب شب مهتاب باشه

چشم گذاشتم با چشمانی بازو شمردم تا هزار

تو یواشکی قایم شدی بی آنکه رد پایت را به جا بگذاری

و من گرگ شدم بی آنکه حتی خیال دریدنت را داشته باشم

همه جا را دنبالت گشتم .پشت کوه ها .درخت ها .در یا ها ...

و باز شمردم ....شمردم ...

این طور که من می گردم هیچ وقت پیدایت نمی کنم

خودت بیا و دوباره شروع کن

این بار دیگر هیچ کس گرگ نمی شود ....

هیچ کس ...